CL

En Suecia hai un museo do fracaso. É un museo que contén produtos que lanzaron as compañías ao mercado, e que, máis cedo ca tarde, remataron por fracasar. Hai de todo, desde unhas Google Glass, pasando por unha maqueta dun DeLorean, ata unha licencia de Windows 8. O obxectivo do museo (e das exposicións temporais que tiña ao longo de varios sitios de Europa) é aprender dos erros que, en moitas ocasións, levaron aos seus creadores a perder grandes cantidades de pasta, ou incluso á quebra da empresa. O pavo que abriu o museo tivo varios problemas, tanto para adquirir algunhas destas cousas, como para exhibilas, porque parece ser que as compañías queren ocultar os seus fracasos a toda costa.
Isto levoume a pensar que as persoas tendemos a ser así, pretendemos ocultar os nosos fracasos, a amosarlle a todo o mundo nas nosas redes sociais que marabillosos somos, cantos aparatos electrónicos desmontamos, que vida tan interesante temos, que felices somos cada día, e únicamente presumir dos nosos éxitos... coma os británicos cando falan de historia militar.
Coñas aparte, penso que, ás veces, as persoas deberiamos ter o noso propio museo do fracaso. Amosarlle ao mundo en que fallamos, que temos de malo, cousas das que nos arrepentimos, como cando te liastes con algunha persoa, cando aceptastes ese chupito de jager ao que che invitaba unha amiga, de non decirlle a alguén que o querías (ou non), ou cando decidistes que matricularte nunha enxeñaría era unha boa idea.
Nese museo do fracaso, á saída, xusto antes da tenda de agasallos, debería haber unha placa que dixera "A pesar de todo isto, aquí seguimos", para que os visitantes que están saíndo do museo sepan que toda a merda pola que pasamos non fai máis que perfeccionarnos, coma cada golpe de cincel nunha escultura de mármore.
Non deberiamos ter medo a equivocarnos, e, menos aínda, ter medo a recoñecer os erros.
Penso que, se todos fosemos coa verdade por diante, sen medo a admitir en que metemos a pezuña, viviriamos nunha sociedade menos cínica, e máis tolerante co que, á fin e ao cabo, nos fai humanos: Etivocarnos

PD1: O de etivocarnos púxeno porque eu de pequeno decía así e pensaba que estaba ben porque me soaba mellor

PD2: O tipiño que fundou o museu entrou en bancarrota fai pouco, así que se cadra debería poñer unha foto súa no museo, unha bonita ironía