CLVII

Paréceme que hoxe en día, a idea dunha persoa realizada, pasa por vivir sempre fiel e acorde a unha serie de ideais inquebrantables, e incuestionables. Incuestionables tanto polos demais, coma por un mesmo. Parece que temos que escoller un bando, unha filosofía de vida, e vivir o resto dos nosos días intentando axustarnos o máximo posible ao dogma que dicte esa idea.
Ademais, se nalgún momento fallamos a esas ideas, xa se encarga a sociedade de lembrarnos eses fallos. De amosar o hipócritas que somos con un tweet de 2013, ou dicindo "ti dixestesme fai tempo que nunca farias eso" e todo para sentirse moralmente superiores a nós. E sabedes que? A xente cambia. As opinións cambian. Todo cambia.
Pero non só iso. Ás veces noto como que, por ter certas opinións, xa temos que comulgar con todo o que se espera dese "bando".
Á xente extráñalle que eu escoite La Oreja de Van Gogh, e vaia cada ano ao Resu.
Á xente extráñalle que repudie os porros, e sexa unha persoa xoven de esquerdas (e haberá quen lea isto e diga "pero se eu vinche fumar porros).
Porque temos metido na cabeza que non somos quen de ter unhas ideas propias. Que necesitamos ser dun colectivo, e defender esas ideas a morte para poder ser alguén.
E todo isto vese acrecentado en internet. Porque nas redes sociais sempre intentamos proxectar unha esaxeración do que somos, sempre intentamos ir mais alá para ser máis "puros" na nosa ideoloxía.
Gustaríame pedirche que te parases a pensar por que tes certas opinións nalgúns temas, e valorar se realmente decidiches ter esa opinión, ou se acabaches adquiríndoa porque é o que pensa a xente con ideas similares a ti, ou porque vistes que X persoa famosa pensa así.
Non hai nada malo en cuestionar as ideas, incluso aquelas que consideramos inquebrantables. Ninguen vai comerche por cuestionar o por que das cousas. Nin tampouco por cambiar de opinión.
E se o fan, corre. Moi lonxe.