CLI

Nunca pensastes que vivimos nunha sociedade moi deshumanizada?
Hoxe en día estamos conectados con moitísima xente de moitos sitios, as 24h do día, 7 días á semana.
Podemos ter amigos que nunca chegamos a coñecer en persoa, ter plena confianza nunha persoa que vive ao outro lado do Atlántico, porque resulta máis fácil contarlle os teus problemas a alguén que vive a tomar polo cú, que a alguén que viva no teu barrio, porque se cadra algún día pode traicionarche e contarlle esas cousas á xente que coñeces.
Pero ao que vou é que a nosa sociedade permítenos coñecer moita xente, e estar suxeitos a cambios constantes nas relacións persoais. Podemos ter tres grupos distintos de amigos, e liarnos con tres, catro ou vinte persoas ao ano. Podemos ter todo iso, e, pese a todo, non chegar a intimar con ninguén, ter relacións vacías. Ás veces resulta difícil chegar a abrirse totalmente a unha persoa, por medo a que, nesta sociedade de cambios, remate por cambiarnos a nós (porque sempre pode haber alguén mellor), deixando un vacío difícil de recuperar. Temos medo a ser emocionalmente dependentes dos demais, porque cada vez a sociedade é máis superficial, e depender de alguén parece facernos máis débiles. Encerrámonos a nós mesmos nunha coraza que, máis que protexernos, impídenos sentir o que hai fóra.
Hai sitios bonitos aos que imos, grabamos historias facendo que o pasamos ben, e despois pausamos toda esa "diversión" para ver que se subiu ben a historia, e comprobar que a crush a veu. Da mesma forma, parece que ás veces temos amigos para cumplir as cousas básicas que fan os amigos: felicitalos polo aniversario cando nolo recorda Facebook, preguntarlles ocasionalmente que tal todo para facer ver que seguimos tendo contacto, dicir "temos que quedar" sen ningunha perspectiva de que iso pase.
E, se cadra, estás cos amigos, pero estades cada un na súa propia burbulla, totalmente alleos ao que pasa nas burbullas dos demais, porque, ao fin e ao cabo, xa temos bastante co noso, non?
Hoxe en día, estar conectados impídenos estar sós, pero, da mesma forma, podemos chegar a sentirnos sós incluso estando acompañados.