CXLVIII

Volveremos mirarnos algún día da mesma forma que antes?
Hoxe volvín pensar en ti, en todo aquilo que quedou tan lonxe, que case parece que non pasou nunca. Volvín lembrar todas e cada unha das cancións que sempre soan a ti. Volvín a ese recuncho no que gardo todos os momentos felices pasados, porque a felicidade sempre foi un tema importante a tratar, co que nunca nos puxemos de acordo.
Pero para ser sinxelo, lémbrome de ti acotío, algunha vez cada semana. Porque iso que din de esquecer ás persoas é un mito. É imposible esquecerse de quen contribuíu a ser quen somos. Sería unha insensatez esquecer a alguén, porque estariamos esquecendo quen fomos nun momento.
Quizais sexa a nostalxia, ou que, co paso do tempo só lembramos as cousas boas, pero penso que ata a máis cruenta das guerras pode quedar atrás se pasan os suficientes anos. Penso que obrigar ao noso orgullo a ondear unha bandeira branca en sinal de tregua é a decisión máis sabia que un pode tomar, incluso cando pensemos que a situación está ben como está.
Levo tanto tempo durmindo, que os soños pasaron a ser a miña realidade.
Levo tanto tempo durmindo, que o espertador quedou sen pilas, condenándome a un soño eterno.
Levo tanto tempo durmindo, que necesito espertar.