CLX

Levo tempo con unha imaxe formada na miña mente:
Eu. Nun prado húmido, con néboa. Vou vestido co meu chuvasqueiro de Stick to your guns, pantalón largo e uns tenis de skate que xa levan uns minutos mollados.
Fai algo de frío, pero non venta.
Todo está en calma.
A néboa, ademais de impedir a visión máis aló duns metros, impide escoitar nada que non sexa o ruído que fai a miña roupa ao camiñar, e a miña propia respiración.
Está todo tan en calma, que podo sentir cada latexo do meu corazón, podo sentir o sangue correndo polas pernas, chegando aos pés, que xa comezan a sentir o frío calando a través dos meus tenis enchoupados.
Teño as orellas frías. Moi frías. Pero as mans non. As mans están quentes, parece coma se o meu corpo decidise darlles prioridade para poder palpar a néboa cos dedos.
Teño o nariz frío e vermello. Con pingas caendo del debido á conxestión, pero iso non me impide arrecender.
Arrecende a tarde fría de Novembro, a terra mollada e un pouco a pino.
Podo ver o meu propio alento cada vez que exhalo aire pola boca.
Só sinto frío na cara, pero non de forma desagradable.
Sinto ese frío que botas de menos durante o verán.
Pero o máis curioso desa imaxe, é que me vexo en terceira persoa.
Xiro a cabeza cara quen me está mirando, e sorrío.
Se cadra é que non me vexo se non é desdos teus ollos.