CLXI

Gústame saber que non precisamos de palabras para entendernos. Que, con unha simple mirada, sabemos ver máis aló dos raios de luz que bañan as nosas retinas.

Que entre nós se estableza unha conexión instantánea.
Vibrante, coma ondas electromagnéticas.
Chispeante, coma raios de luz.
Unha sorte de idioma propio que só nós compartimos, e que nos conecta sen esforzo ningún.
Tanto nos momentos de complicidade, coma nos máis intensos, esa mirada está aí.
Sei que, ante a túa mirada, son coma un libro aberto. Coma un mago que desvela os seus trucos a un público curioso.
Sei que me entenderás, mellor incluso do que eu me entendo a min mesmo, porque, ás veces, as cousas son só cuestión de perspectiva. Que se cadra sigo buscándome nos demais, aínda que o certo é que non me atopo se non é nos teus ollos.
Podo ver a través dos teus ollos a angustia, a desesperación, e todo aquelo que che atormenta.
Con unha simple mirada podo entender que, se cadra, levas demasiado tempo esperando un tren, un tren que che levará lonxe, pero non sabes a onde.
Con unha dura mirada, podo entender que xa tiveches abondo deses solpores baleiros.
Incluso cando peche os ollos para tratar de entenderme, sentirei que estás aí, nalgunha parte, máis aló da escuridade.
Esperando o tren que aínda está por pasar.