CLXIV

Credes que a música que escoitamos nos define?
Nalgún momento da miña infancia, comecei a escoitar rock alternativo, para despois ir meténdome pouca a pouco no heavy metal, e acabar sendo o hardcoreta que son hoxe en día. E direivos unha cousa: Non é bonito que che guste un xénero musical tan estereotipado.
Sempre vin que a sociedade parece rexeitar a música que me gusta. Como que está socialmente aceptado despreciala dicindo que consiste en ruídos, frases satánicas, gritos, que é violenta etc. Non nos confundamos, sempre percibin que a xente respeta que me guste esa música, pero sempre e cando a escoite só eu, con cascos e sen que os demais a escoiten. Segregación, que lle chaman.
Un día en sexto de primaria estabamos poñendo música no ordenador da clase, e todo eran cancións comerciais poperas, de reggaeton e tal. A profesora díxolle aos demais que me deixaran poñer a min algunha tamén, que tiñan que respetar os meus gustos. Puxen unha canción de Linkin Park que para nada era algo "Ruidoso, satánico, violento e con gritos", pero só con ver as expresións de incomodidade da xente, e ver que estaban "respetándome por obligación" xa me bastou para non querer poñer máis música.
Frustrabame non poder amosarlle á xente toda a beleza e todo o que representan esas cancións que a priori poden parecer violencia. Quería poder demostrarlle á xente que no aparente caos, hai unha orde preciosa de sentimentos e expresión.
E, ao final, con anos e anos de situacións similares, un acaba por asumir que os seus gustos musicais non encaixan na sociedade, e se es unha persoa coma min, á que a música lle resulta unha seña de identidade tan importante, acabas por sentir (ás veces) que ti tampouco encaixas na sociedade.
E así acabo vivindo situacións raras, coma a de estar nunha discoteca, que é un sitio pensado para pasalo ben, escoitando unha música que non me gusta e preguntándome que sentido ten todo iso.
Que non nos equivoquemos, síntome orgulloso dos meus gustos, de pertencer a unha minoría. Incluso o disfruto.
Pero hai veces nas que me gustaría ser capaz de ir ver á Panorama a unha verbena de pueblo, e pasalo tan ben como aparenta a xente.
...porque o pasan ben, non?