CLXIII

O día remataba, sen que eu puidese controlalo. Facíame gracia pensar que os humanos sempre pretendemos controlalo todo, e eu alí, frustrado por non poder controlar o paso do tempo.

Non quería que rematase o día, non quería que aquel momento esvarase entre os meus dedos, coma un puñado de area na praia.
Non.
Quería poder seguir contemplando aquel ceo ardendo, pensando que alguén se atrevera a prenderlle lume a todo un horizonte para que as persoas puideramos velo.
En un simple instante, sentín que todo estaba perdido. Que non había futuro posible cando o derradeiro raio de luz se ocultase no mar, deixando paso ás tebras. Por un intre, perdín toda esperanza. Non só en min, senon en todo aquilo no que algún día confiei. Todo aquilo polo que cada día paga a pena levantarnos da cama, e pelexar coa adversidade que trata de afundirnos nas tebras. Esas cousas que nos fan sorrir, pensando nun mundo mellor. Nunha vida mellor.
Entón lembrei que ao día seguinte, o Sol volvería iluminarnos coma cada día, e que volvería haber un solpor. Un parecido, pero nunca igual.
Recuperei a esperanza, porque a loita é continua e constante.
Unha loita cuxa única victoria é evitar a derrota.
Unha loita que nos acompañará sempre.
Pero que levamos a cabo, porque seguimos crendo nela. Porque sabemos que vale a pena.
Porque temos esperanza