CLVIII

Ás veces, parece como que a meta nesta vida é seguir adiante. Sen mirar atrás. Sen voltar atrás.
Parece que ir vivir a outro lado, ter outras amizades, outra vida distinta é algo marabilloso. Que aquí non queda nada que pague a pena. E con "aquí", non só me refiro a onde vivimos, senon ao tempo que vivimos.
Parece que coñecer moita xente nova, e crear novos vínculos é algo innegablemente bo. Que as relacións pasadas deterioranse, e rematan por morrer, e simplemente nos limitamos a buscar novas persoas que substitúan ás de antes.
Non sei, ás veces sinto coma que vivimos nun mundo tan conectado, e con unhas relacións tan deshumanizadas, que resulta doado ter 100 amizades, e, en caso de perder unha, de contado atopamos outra nova.
Non hai nada malo en ter o mesmo grupo de amigos con 23 anos que con 12, e que non che apeteza facer novos amigos.
Si, hai que avanzar na vida, evitar quedarnos estancados. Pero iso non implica esquecer o pasado. Nin a aqueles que forman parte del.
Penso que, se cadra, voltar a vista atrás non é necesariamente malo.
Da mesma forma que non ten por que ser malo querer voltar ao pasado. Ou mesmo non querer "saír" do pasado.
Hai xente que parece que se avergoña do seu pasado. Que, á fin e ao cabo, é sentir vergoña deles mesmos.
Para estar ben con nós mesmos, necesitamos aprender a aceotar e a querer o noso pasado, quenes fomos, quenes estaban con nós, e todo o que iso conleva.
Se te avergoñas de quen eras, se cadra é que necesitas aceptar que a xente cambia, a vida cambia.
Pero as raíces non.
Por moi alto que medremos, sempre imos precisar dunhas boas raíces que nos sosteñan.
Porque se non tés en que apoiarte, rematarás caendo.