CXXVIII

Coma unha tormenta de verán.

Aparecestes da nada, sen previo aviso, chea de luces e ruído. Moito ruído.
Un ruído silencioso, dese que se fai notar, sen chamar á atención.
Non me gusta vivir en calma, e a túa (in)esperada chegada foi todo o que necesitaba para abandonar esa calma.
Non obstante, as tormentas non son amigas de ninguén, únicamente deixan caos ao seu paso, a pesar do espectaculares que son dende a lontananza.
E agora, cada vez que vexo unha tormenta, non che lembro a ti, senón a todo o que algún día significaches para min.
Por iso me gusta ver as tormentas dende lonxe, porque son unha preciosa demostración de caos, pero un caos seguro dende a distancia.