CLVI

O PASEO DE MANOLITO CAPÍTULO 2: Manolito e Raimundo Anteoquero.
Manolito seguía camiñando logo de atoparse co varredor perturbado que tanto drama montara polo saúdo que lle dera Manolito.
Ao cabo duns minutos, Manolito atopouse con Raimundo, o dono dun bar bastante coñecido no pobo. Manolito coñecíao porque adoitaba ir coa familia a ese bar logo de ir á igrexa os domingos, cando aínda non se volvera un adscrito á corrente nihilista.
-Boa tarde, Raimundo, como vai todo?
+Pois ando un pouco decaído, Manoliño
-E iso? Anda home, como pode ser que estes triste con un día tan bo como fai hoxe? Ademais ti, que tes un bar que vai ben!
+E que máis dá iso? Acaso non sabes todas as desgracias que hai no mundo? Como pretendes que esté contento se cada día hai 100 millóns de nenos explotados? Cada día morren miles de inocentes por guerras incoherentes, e ti tan tranquilo aquí, dando un paseo, todo fachendoso porque fai un bo día. Nunca hai bos días en Yemen, sabes?
-Bueno, Raimundo, eu creo que tampouco é como para poñerse así. É certo que son desgracias, pero non é algo que nós poidamos controlar como individuos
+Claro, a ti mentras ninguén che quite os teus privilexios de home branco occidental, nada che incumbe. Poderías ser voluntario en misións de axuda humanitaria, ou traballar para algunha ONG, pero nooon, prefires autoconvencerte e dicir que non podes facer nada. Por culpa da túa indiferencia morre xente. Como te sintes ao ser cómplice do xenocidio das potencias occidentais? Como te sintes ao vestir roupa sobre a que sangran cada día nenos de 8 anos?
Manolito non tiña ningunha ansia de discutir, así que asentiu calado as declaracións de Raimundo, e continuou o seu camiño. Xa empezaba a estar de mala hostia, pero dous perturbados non ían impedirlle disfrutar daquel paseo vespertino, e menos aínda de saudar a toda persoa que se atopase.
Continuará...