LXXXIV

Un día meu pai díxome que os mariñeiros sempre viven dentro dunha tranquila incertidumbre, que che acostumbra a estar sempre alerta para cando as cousas empecen a irse ao traste. Cando estás en época de exámenes de Maio patrocinada pola UVigo, onde entre os exames de Maio e as recuperacións tes apenas dúas semanas de separación, chegas a un punto onde vives en esa tranquila incertidumbre constante. E pasas tanto tempo nesa situación, que te acabas acostumbrando a estar tenso, con ese pensamento de "debería estar estudiando" que ronda a túa cabeza incluso cando estás estudiando. Acostumbraste a vivir esa tensión, anhelando que se acaben os exames e poidas disfrutar tanto coma toda esa xente que sigues en Instagram e que parece que todo lles vai ultra genial. Vives nunha especie de cárcel moral, onde eres libre de facer o que queiras, pero temes as consecuencias. E así vives, deseando salir, hasta que, cando estás fóra, todos eses libros que ibas ler, esas ideas de ir correr todos os días ás mañans e todas as playas ás que decías que ibas ir, se desvanecen e acabas pasándote os días de verán vendo Alerta Cobra pola mañán, e pasmando polas tardes, mentras sudas en sitios onde non sabías que se podia sudar. Eso, queridos/as, é o que bauticei como EPU: Estrés Postraumático Universitario (patente en curso). Un fantasma que nos acecha e nos fará pensar durante todo o verán que a carreira está lonxe de ser acabada.
Ou se cadra algúns estarán tan borrachos vendo ao Combo Dominicano 87 veces, e escoitando "Despacito" un mínimo de 8 veces ao día que non se enterarán de nada e vivirán despreocupados polo seu incipiente futuro a medio plazo.
Pero unha cousa:
A carreira acabarémola.
Joder si a acabaremos