CX

Unha vez preguntáronme si era feliz. A miña resposta foi que non se pode ser 100% feliz, porque sempre vai haber algo, por moi remoto que sea, que che vai ter mínimamente preocupado.
Hoxe penso que me equivocaba. É posible ser feliz. Esta foto pono en evidencia. Por moito que a miña cara sea de "hostia que me vou matar", prometo que aí arriba era feliz.
Aí arriba non existe o antes nin o despois.
Aí arriba, aínda que haxa catro persoas poñendo as mans no teu cú, non te preocupas, porque sabes que están para aguantarche.
Aí arriba, mentras está tocando un dos teus grupos favoritos, emerxes entre unha marea negra de irmáns, que che levantan e coidan de que non te partas a crisma.
Eses mesmos irmáns que devolveron a carteira que perdín nese concerto.
Eses mesmos irmáns que che levantan aos dous segundos si te caes nun pogo, e che preguntan si estás ben.
Eses irmáns que che abrazan sin conocerche de nada cando a canción que está sonando vos emociona por igual.
Eses irmáns que gritan contigo "SEGURO DENTAL. LISA NECESITA UN APARATO" no camping ás 4:00 AM.
Por eses irmáns, por eses grupos que nos emocionan, por estar aí arriba e ser feliz, por ir cada ano hasta Viveiro.
Por todo eso me entusiasma tanto este estilo de vida.
Por todo eso, e máis:
Grazas