LXIII

Sonreír é un dos mellores regalos que se poden facer. Estuven mirando, e deime conta de que apenas sonrío en fotos, si ben é certo que sonrío en moitas ocasións.
Sonrío cando algo me fai gracia
Sonrío ao saludar a alguén
Sonrío cando me dan o cambio nunha tenda
Sonrío cando vexo a alguén a quen botaba de menos
Cando as cousas me van tan mal que parece que non poden ir peor, sonrío, por non chorar.
Cando me preguntan "cómo vas para el examen?" (Ninguén me pregunta eso en galego) sonrío, aínda que vaia de cú.
Sonrío cando canto Otherside dos Red Hot Chili Peppers no ventilador da pastelería Fina de Ribeira.
Cando alguén leva a razón, e por tozudo me nego a admitilo, sonrío.
Sonrío cando intento mentirlle a miña nai, porque sei que é imposible.
Hai veces que incluso me sonrío a min mesmo no espello, porque nalgunhas ocasións, falta quen che regale un sorriso.
Sonrío nos momentos felices, nos tristes, nos confusos e nos adversos. Pero non sonrío en fotos. Por que?
Penso que a felicidade dun momento reside en que sexa efímero, en que se poida acabar para que, cando pase o tempo, sepamos que nese momento fomos felices. Por eso non me gusta sonreír en fotos, porque se bota a perder o momento. Porque regalas un sorriso a todo aquel que vexa a foto.
Nesta foto estaba contento, rodeado de xente que me fai feliz, un día bastante feliz. Pero non sonrío na foto.
A clave da felicidade non está en sonreír, pero a clave de sonreír si que está na felicidade.
:)