Pois resulta que un día sales da casa, e cando vas andando pola calle pasas por enfrente a unha librería.
Páraste no escaparate, e chámache á atención un libro escrito por un tal Alexander Duggan, que ten unha portada tope chula (porque ti, coma a inmensa maioría da xente, xuzgas os libros pola portada).
No resumen do libro non pon nada coherente, pero compras o libro porque está a un 60% de desconto e non deixas pasar esa oportunidade.
Pasado o tempo, descubres que ese libro plantea unha teoría da conspiración na cal os pingüinos están reuníndose no Polo Sur mentras planean (porque non poden voar xd) unha invasión a escala global. Ese puto libro empeza a obsesionarche, e todos os teus conocidos e familiares renegan de ti porque pensan que che faltan un par de tuercas autoblocantes.
Total, que uns anos despois veste no medio da expedición SVBBS 6785 nunha antigua base soviética, ahora propiedade da ONG "Save the humans, Kill the Penguins" ou SAHUKIPE, que en japonés significa "traxe elegante" (coma os smoking que parece que levan os pingüinos. Casualidade? Non o creo)
Total, que resulta que os pingüinos non pretenden dominar o mundo, xa que é demasiado cálido para eles. Ao contrario, pretenden abandonalo.
Barkor III, Emperador da barrera de hielo de Ross, explícache como, a raíz da súa frustración de non poder voar, os pingüinos desarrollaron durante décadas un programa espacial que lles permitise escapar a Marte, un lugar frío e sin ese hielo tan resbaladizo que tanto lles dá por culo.
Cando lle explicas o do libro que lestes fai anos, Barkor faiche ver que Alexander Duggan é o nombre falso de Dugkon, un pingüino renegado que se foi a vivir cos humanos despois de experimentar a fama nun anuncio de Licor del Polo, contando no seu libro todos os secretos do PP (Programa Pingüino).
E así é como, mentras ves a Pinguinager IV despegar cara Marte con todos os pingüinos da Antártida a bordo, non recordas se aquel día que vistes o libro no escaparate, ibas para a academia ou simplemente a comprar pan.
viernes, 6 de abril de 2018
XCVII
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
Advertencia
Ola boas, chámome Fran e escribo textos. Si te dispós a ler este blog e non me coñeces, ou ben non tes nin idea do que fago en Instagram, p...
-
Un día meu pai díxome que os mariñeiros sempre viven dentro dunha tranquila incertidumbre, que che acostumbra a estar sempre alerta para can...
-
E si te vas? Lonxe Pero lonxe de "hostia puta onde foi dar este" Lonxe que a xente teña que imaginarse como é a túa cara porque...
-
Hai algo que me mola das personas: é moi difícil ocultar o que sentimos. En certo modo, todos intentamos ocultar certos sentimentos, xa sea...
No hay comentarios:
Publicar un comentario