Esta foto tráeme bos recordos dunha tarde de Agosto.
Foi unha tarde bastante feliz, paseando pola playa de Queiruga ca family e tal, pero xa pertenece ao pasado.
E o problema que ten o pasado, é que xa existeu.
Sólo queda do pasado a memoria do presente, que pode estar nas nosas cabezas, ou ben en objetos materiales.
Aínda que esta foto represente algo xa inexistente (eu máis gordo, menos perturbado e máis xoven) sigue provocando reaccións no presente. É coma si o meu pasado me falase a través do tempo.
Entonces, a pesar de que o pasado esté morto, solo o olvido pode matalo definitivamente. Se ninguén recorda o pasado, este non existeu en ningún momento, deixa de existir para sempre.
E esto faime pensar que, como non escollemos que cousas olvidamos, a nosa memoria domina o noso presente. E nós somos o presente.
Entonces...
Somos presos da nosa memoria?
Foi unha tarde bastante feliz, paseando pola playa de Queiruga ca family e tal, pero xa pertenece ao pasado.
E o problema que ten o pasado, é que xa existeu.
Sólo queda do pasado a memoria do presente, que pode estar nas nosas cabezas, ou ben en objetos materiales.
Aínda que esta foto represente algo xa inexistente (eu máis gordo, menos perturbado e máis xoven) sigue provocando reaccións no presente. É coma si o meu pasado me falase a través do tempo.
Entonces, a pesar de que o pasado esté morto, solo o olvido pode matalo definitivamente. Se ninguén recorda o pasado, este non existeu en ningún momento, deixa de existir para sempre.
E esto faime pensar que, como non escollemos que cousas olvidamos, a nosa memoria domina o noso presente. E nós somos o presente.
Entonces...
Somos presos da nosa memoria?
No hay comentarios:
Publicar un comentario