LXXXVII

Pois falemos de soños!
(Sinto que non sea unha frase con gancho que che incite a leer o texto, pero é o que toca)
Soñar está de putísima madre. Cando a realidade se che bota enriba e non aguantas o incontrolable que resulta, escapas ao mundo dos soños para poder estar a gusto. Ese mundo que cada un de nós se montou construído especialmente para sí mesmo. Un mundo a onde poder escapar para descansar, repoñer forzas e volver ás trincheras da vida, esquivando balas de realidade que che poden arrebatar a felicidade en calquer momento.
O problema que ten soñar é que todos queremos que os nosos soños se cumplan para poder vivilos na realidade, pero moitas veces eso resulta imposible. Por eso, quen soña demasiado acaba amargándose cada vez que volve á realidade, porque se acostumbra a ese mundo perfecto.
Se vistes a película Origen entenderás de que falo, e si a vistes e non o entendes, volve a vela. Catro ou cinco veces se fai falta.
É necesario soñar? Si.
É necesario que se cumplan os nosos soños? Imaxínate un mundo onde todo o que queiras se cumpla. Que emoción tería vivir? Non terías obxectivos que cumplir, nin metas que acadar nin nada. Vivirías unha rutina de caprichos, fartándote de todo o que quixeras.
Por eso hai que ter aspiracións na vida, pero algunhas deben quedar lonxe de cumplirse, para que poidamos seguir adiante cun obxectivo. Por moi distante que sexa, teremos algo polo que loitar.
Como di unha canción de Architects:
Fuck it! I'm a dreamer and I'm dreaming on!
Así que deixádeme soñar, que xa cumplirei o que teña que cumplir.
Deixádeme soñar si me queredes deixar vivir.