XXXI

Eres feliz? O normal é que penses que si, que as cousas non che van mal e non tes demasiadas preocupacións. Ou se cadra cres que as cousas podían ir a mellor e que por eso non eres plenamente feliz.
Eu vexo a felicidade coma un grado, é dicir, podes ser máis ou menos feliz, pero nunca podes ser feliz de todo.
Porque pensao, podes ter amigos de verdade, deses que nunca fallan. Podes ter unhas notazas e un futuro prometedor. Podes ter un amor que che alegre cada día que pasas. Pero as cousas sempre che poderían ir mellor, poderías ter máis amigos aínda. Ou ter as mellores notas da túa clase etc
O concepto de felicidade que nos venden é algo imposible, porque se fosemos totalmente felices non teríamos un motivo para seguir vivindo. Non teríamos obxectivos a cumprir, e seríamos presos do noso propio mundo perfecto.
Baseamos as nosas vidas buscando un maior grao de felicidade, para que, ao morrer aos 80 ou 90 anos, non o lograsemos acadar. Se cadra só a xente que morre chega a ser feliz, ou se cadra a felicidade non é máis que unha creación do ser humano, e simplemente deberíamos limitarnos a vivir a vida que se nos brindou.
Porque a vida é tan extraña coma o motivo da súa propia existencia