XCII

Espero que algún día recuperes a sonrisa. Non unha calquera que lle das a un desconocido, sinon aquela que se vía nos teus ollos cando pasabamos tantos momentos xuntos.
Espero que algún día, cando creas ser feliz, te olvides de todas esas cousas que che poñen triste, e vivas nun estado de alegría permanente. Que coño, espero que mires a outros como me mirastes a min, que lles digas as mesmas cousas que me dixestes a min. Que vivas coa mesma ilusión que tiñas sempre dibujada na cara. Que ninguén che quite os soños, que as palabras perdan o seu significado, e adopten un particular que sólo compartades ti e alguén máis.
Ojalá que poidas volver a eses sitios que ahora temos prohibidos, e que, cando o fagas, non penses en min. Que penses na vida, que vivas pensando.
Espero que fagas moitas cousas, e que deixes de facer outras tantas.
Non espero que te enamores, eso nunca trae bos resultados, pero eso xa o sabes.
Espero que deixes de escribir sobre o que che doe, e escribas sobre o que che alegra.
Espero que durmas ben todas as noites. Sola ou acompañada. Con frío ou con calor, pero que durmas ben ao fin e ao cabo.
Espero que, algún día, fagas as paces co teu dolor...
E que nunca perdas o teu lume interior.