XCIV

Existen lugares inolvidables. Lugares que están marcados polo que pasou neles. A plaza de Tiananmen en China, a Torre Eiffel, ese sitio que tanto che gusta para ver atardecer en Setembro, ese banco desde onde se contempla unha cidade, ou ese outro no que se paraba o tempo cando falabas con alguén sobre calquera cousa, un puente, un río, un lago, un monte etc.
Un lugar vólvese especial polas cousas que vivimos nel, e, moitas veces, parece que cando o visitamos, nos asaltan os recordos, como si estuvesen alí gardados para cando volvamos nun futuro. Sen necesidade de que haxa unha placa que diga "En 2017 aquí fun feliz". Só se necesita a memoria. Por moito que ese lugar cambie, por moitas pintadas que se borren, ou moitos bancos que se quiten, os recordos siguen aí.
E, aínda que eu juraría que existen sitios onde non cabe nin un solo sentimento máis, sorprendome cada vez que os visito, porque sempre deixamos algo de nós cando recordamos algo.
Aquí na foto, un canal de Aveiro ao atardecer a principios de Setembro. Recordo que, pouco despois desta foto, timaronme 2,30 por unha birra mediocre. Ah, si, e tamén sentín unha paz inmensa ao tomar unha birra naquela terraza. Pero mellor gardemos os sentimentos para eses lugares aos que pertenecen.
Porque, ao fin e ao cabo, unha pintada nunha parede borrase, pero ese pequeno paro cardíaco ao visitar un sitio significativo dura para sempre.