LXXVII

(Despois de ir a Madrid a un concerto)
É unha jodida locura.
Si, efectivamente, é unha jodida locura o que fixen, ou eso me decía todo o mundo. Incluso o cheguei a decir cando estaba comprando os billetes.
Era unha jodida locura salir ás 4:00 de Ajiño para o aeropuerto de Santiago eu solo no coche. Era unha jodida locura ir a Madriz para ver ao meu grupo favorito nun concerto, e estar de volta na casa o viernes á mañán.
Mentira. Non era ningunha locura.
Os que me conocedes ben sabedes todo o que significa Parkway para min, e si algunha vez me deixastedes falar 5min deles sin interurmpirme, entenderedes por que vía necesario pegarme ese trote para velos (por segunda vez)
Se cadra a vida consiste en levar a cabo esas cousas que todos nos din que son locuras, pero nós vemos totalmente necesarias e comprensibles.
Ir hasta Madrid parecía algo jodido, pero non imposible. E neso consiste, en que as cousas que son posibles as fagamos realidade. Consiste en tirarnos á piscina de cabeza sin probar a agua antes.
Son esas "locuras" as que farán que cando pasen os anos e botemos a vista atrás, non nos arrepintamos de nada.
Somos os donos do noso destino, e en nós está a decisión de vivir a vida que queremos recordar cando pasen os anos. E unha parte desa vida consiste nesas accións que a xente che di que son locuras.
Por eso estou seguro de que ir a Madriz é unha das cousas máis sensatas que fixen este ano.
Se cadra os que non cometen locuras son os que deberían estar en un manicomio.