LXII

Iba poñer unha frase de Architects que define perfectamente como me sinto ahora, pero non ten puto sentido poñer eso, xa que a vós non vos interesa demasiado ese tema, e como escribo cousas para que as leades, pois non sei. Estou escribindo esto improvisado no recuadro pa poñerlle o título á foto, cousa que non suelo facer.
Unha vez lin que morremos dúas veces: unha cando deixamos de respirar e outra cando alguén pronuncia o noso nome por última vez. É frustrante pensar que algún día, alguén dirá o noso nome, e ninguén máis no que queda de universo se refiera a ti como persona que un día existiu. Que todos os poblemas, todas as preocupacións, todas as vivencias, todo aquelo que somos, ou algún día fumos se desvaneza así, dun plumazo. Tantas cousas que creemos importantes algún día non serán máis que palabras vacías.
PD: Segundo o que acabo de dicir, xente coma Platón ou Newton son inmortales, xa que sempre serán recordados polos humanos que sigan existindo ao longo do tempo.