viernes, 6 de abril de 2018

LXXIII


Esta foto non ten pérdida ningunha, aparte da miña sobresaturada mostra de cariño a papi Daviso, hai que notar que estabamos na Sala Capitol a punto de ver a Trivium e tal.
Pero o máis épico da foto, que meu irman soubo captar á perfección, son os jichos de atrás, que non se sabe si se están sacando un selfie, flipando con unha noticia de ABC sobre a ideología de género, ou sacándonos unha foto porque nunca viran a dúas personas expresar o seu amor libremente.
Esta foto pode considerarse unha obra post renacentista, porque se aprecian varios planos de acción na escena, un contraste divisorio entre os protagonistas, os secundarios e a plebe de detrás, e sobre todo, un elemento ambiguo que dá lugar a debate, como podería ser a Sonrisa da Mona Lisa, ou a duda de que facían eses pavos co móbil.(*)
*: Como poderedes comprobar, non teño puta idea de historia do arte, así que alguén que estudie bacharelato de artes me asesore para futuros textos, que facer algo ca cabeza de vez en cando non vén nada mal.
Para máis textos improvisados, seguide a @pablogodanza , pero non á súa conta de fotos, esa conta é 100% postureo comercial.
E nada, feliz magosto

No hay comentarios:

Publicar un comentario

Advertencia

Ola boas, chámome Fran e escribo textos. Si te dispós a ler este blog e non me coñeces, ou ben non tes nin idea do que fago en Instagram, p...