Dicía Bunbury, nunha canción con Héroes del silencio que "todo arde si le aplicas la chispa adecuada". Por outro lado, Winston McCall, cantante de Parkway dicía "somos chispas nun mundo escuro". Tamen Sam Carter de Architects postulou que "Só Deus sabe por que fomos feitos para arder". E entre todas estas referencias a cancións que me encantan, hai un tema en común, o lume (fuego, de ahora en diante, que eu digo así e gustame escribir como me sale do nardo)
O que me gusta desta foto é que parece que, tanto o ceo coma a auga están en llamas. Parece que alguén quixo prender dúas cousas ignífugas e inmensas, e que só lle tivo que aplicar a chispa adecuada para crear un espectáculo tan asombroso.
Encantame o lume (poñer "fuego" quedaba demasiado mal, así que paso)
Encantame porque representa perfectamente todas as cousas da vida, porque é o que nos fixo deixar de ser seres naturales.
Explicome: o lume aporta calor, si te vas demasiado lonxe del, pasas frío, pero si te acercas moito queimaste. Da luz na escuridade, pero demasiada luz pode cegarnos. É unha metáfora que nos ensina que os excesos e os extremos nos fan dano. Que a virtude reside nun punto medio (esto son cousas de Aristóteles)
E o de ser naturales, pois é simple: no momento en que aprendemos a usar o lume como ferramenta para cociñar, para alumbrar... En ese momento nos convertimos en humanos, en seres post-naturais que se alonxaron das súas raíces para deixar todo atrás. Para ir cara adiante, sen pararse a botar en falta o que atrás quedaba. Eso é o que máis admiro da nosa especie.
Encántame esta foto, porque, aínda sabendo que ocorre tódolos días, é bonito pensar que alguén tivo o valor de prenderlle lume a algo para deixalo máis bonito mentres durase. Para que, durante un preciso instante, todo fose espectacular. O que viñera despois daba igual, o importante era ver o ceo pintado dun intenso vermello anaranxado, coma se Deus estivese sangrando porque a alguén se lle dese por apuñalalo.
Smoke on the water, and fire in the sky.
O que me gusta desta foto é que parece que, tanto o ceo coma a auga están en llamas. Parece que alguén quixo prender dúas cousas ignífugas e inmensas, e que só lle tivo que aplicar a chispa adecuada para crear un espectáculo tan asombroso.
Encantame o lume (poñer "fuego" quedaba demasiado mal, así que paso)
Encantame porque representa perfectamente todas as cousas da vida, porque é o que nos fixo deixar de ser seres naturales.
Explicome: o lume aporta calor, si te vas demasiado lonxe del, pasas frío, pero si te acercas moito queimaste. Da luz na escuridade, pero demasiada luz pode cegarnos. É unha metáfora que nos ensina que os excesos e os extremos nos fan dano. Que a virtude reside nun punto medio (esto son cousas de Aristóteles)
E o de ser naturales, pois é simple: no momento en que aprendemos a usar o lume como ferramenta para cociñar, para alumbrar... En ese momento nos convertimos en humanos, en seres post-naturais que se alonxaron das súas raíces para deixar todo atrás. Para ir cara adiante, sen pararse a botar en falta o que atrás quedaba. Eso é o que máis admiro da nosa especie.
Encántame esta foto, porque, aínda sabendo que ocorre tódolos días, é bonito pensar que alguén tivo o valor de prenderlle lume a algo para deixalo máis bonito mentres durase. Para que, durante un preciso instante, todo fose espectacular. O que viñera despois daba igual, o importante era ver o ceo pintado dun intenso vermello anaranxado, coma se Deus estivese sangrando porque a alguén se lle dese por apuñalalo.
Smoke on the water, and fire in the sky.
No hay comentarios:
Publicar un comentario