LXVII

Dise que unha vez Abraham Lincoln, durante un acto deu un discurso tan emotivo e inspirador, que os periodistas que alí estaban non anotaron nada do SUSOdito discurso, xa que quedaron pasmados coa súa grandeza. Sona a historia inventada para ensalzar o patriotismo americano, pero non é a eso ao que vou.
Fai case un ano, durante un concerto de Architects que tiven a oportunidade de disfrutar en Madrid, Sam Carter dou un discurso antes dunha canción sobre o odio. Viña dicindo algo así como que hai moito odio no mundo, e que está nas nosas mans ser as personas que lle aporten ese amor que tanto falta, porque a negatividade estanos matando a todos.
Pois bueno, xa escribin sobre a negatividade antes, pero sobre o odio non.
Entendo que Sam Carter queira darnos unha mensaxe profética, pero é jodidamente difícil vivir intentando facer cousas boas e sentarte a esperar que che pasen cousas boas. É difícil creer en que todos merecemos algo cando, despois de dar todo de nós, aínda nos piden máis sen dar nada a cambio.
É difícil sonreirlle a alguén en vez de partirlle a cara.
Así que, joder, está ben que odiemos, odiar descarga sentimentos que non podemos descargar doutra forma.
Pero se es desas personas que cren en que todos merecemos ser tratados como nos tratan, deixa de odiarte a ti mesmo/a por non ser o que os demáis esperan de ti, e odia a quenes de verdade o merecen. Odia aos que odian aos demáis por motivos absurdos coma a cor da pel, ou a orientación sexual. Odia aos que se aproveitan dos desfavorecidos para obter beneficio propio. Odia aos de Podemos se ques, ou aos do PP, ou ao PSOE, ou a todo aquel político que se acostumbra a unha silla no congreso. Odia a quen che traiciona, a quen se aproveite de ti, a quen che pide todo e non che da nada, ao que che pide os apuntes porque non currou en todo o cuatri (Sanfa non me odies), a quen algún día se riu de ti en vez de apoiarche, a quen che dixo que non serás quen queres ser.
Pero nunca te odies a ti mesmo/a, porque ti só te debes amor.