LXXXV

Podo prometerche moitas cousas:
Prométoche que chegará un día no que a túa mente disfrute dunha paz absoluta, aínda que sólo dure uns segundos, pasará.
Podo prometerche que, nun futuro, botarás a vista atrás e te reirás cando penses nesas cousas que ahora consideras problemas. Tamén che prometo que para aquel entonces, terás problemas máis serios, aínda que a seriedade sólo se ve desda perspectiva de cada un.
Prométoche que cando chegues á fin dos teus días, o teu rostro disfrutará dunha cara de tranquilidade, por saber que vivistes a vida que che tocou vivir, e que o fixestes da mellor forma que puidestes, e ninguén che poderá recriminar nada, nin che preocupará que poidan facelo, porque terás saldada unha deuda contigo mesmo.
Prométoche que en toda sombra hai algo de luz, e que en toda luz abrasadora se pode atopar sombra.
Prométoche que non hai xente mala, pero tampouco hai xente boa.
Se queres, prométoche que aprenderás todo o que poidas de todo e de todos, que non tropezarás coa mesma pedra máis que para saludar. Ou nin siquera eso.
Prométoche que cada vez que sintas nostalxia por algo, te des conta de que a nostalxia é unha forma de facernos ver que levamos unha vida satisfactoria.
Podo prometerche moitas cousas, pero, aínda despois de todas estas promesas, non che podo prometer que todas se cumplan.
Eso sólo podes prometerto a ti mesmo