Un home ascende ata o cumio dunha montaña.
Cansado, mais feliz polo seu triunfo detense a descansar sen pararse a pararse a pensar en mirar ao redor.
Cando mira ao redor, dase conta de que non acadou o cumio, senón unha pequena parada no ascenso.
E se ese fose o seu cumio?
E se non precisase seguir subindo, porque xa acadou a súa meta persoal?
Parvadas, pensa para os seus adentros.
Conformarse é algo totalmente inhumano.
O ser humano móvese pola ambición.
O home, resignado, colle o seu equipamento e emprende o camiño cara o cumio, sexa o definitivo ou non.
jueves, 5 de abril de 2018
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
Advertencia
Ola boas, chámome Fran e escribo textos. Si te dispós a ler este blog e non me coñeces, ou ben non tes nin idea do que fago en Instagram, p...
-
Un día meu pai díxome que os mariñeiros sempre viven dentro dunha tranquila incertidumbre, que che acostumbra a estar sempre alerta para can...
-
E si te vas? Lonxe Pero lonxe de "hostia puta onde foi dar este" Lonxe que a xente teña que imaginarse como é a túa cara porque...
-
Hai algo que me mola das personas: é moi difícil ocultar o que sentimos. En certo modo, todos intentamos ocultar certos sentimentos, xa sea...
No hay comentarios:
Publicar un comentario